JU16 toont in 2e helft tegen DAS #mambamentality

Zaterdag speelden we voor de 3e keer dit seizoen tegen DAS uit Delft. DAS verloor in onze competitie alleen nog van koploper Rotterdam Basketball. Van eerdere ontmoetingen met dit team weten we dat het een groot team is, dat speelt met veel power en druk. DAS speelt een zone-press die tot in den treure getraind is. De eerste wedstrijd van het seizoen werden we overrompeld door deze tactiek, twee weken later ging het in Delft toen al een stuk beter. Maar beide keren verloren we dik. 

Maar dat neemt niet weg dat we strijdbaar zijn. Op de trainingen vliegen de vonken er steeds vaker vanaf bij ons. Dit moet de basis zijn om met dit soort teams de strijd aan te gaan. Ook hebben we ons gameplan tegen de press een aantal keer getraind dit seizoen, en dat gaat langzaam beter. 

Voor de wedstrijd houden we 24 seconden stilte vanwege het overlijden van Kobe Bryant. En als deze grootheid in het basketball ergens om bekend staat is het om zijn ongeëvenaarde werklust en drive om beter te worden. We spreken af dat we dat vandaag dan zelf ook maar moeten laten zien, in plaats van alleen even stilte houden voor de wedstrijd.

Onze start van de wedstrijd is goed. Het plan tegen de press wordt goed uitgevoerd en leidt tot een aantal simpele scores van ons. DAS heeft moeite met onze defense, waarin we de nadruk leggen op het dicht houden van onze bucket. Zo gaat het 1e kwart redelijk gelijk op en eindigt in 12-15 voor DAS. Eigenlijk lieten we daarin nog wat kansen liggen om het beter te doen.

In het begin van het 2e kwart vergroot DAS het gaatje naar 12-21. En op dat moment verliezen we ons hoofd. Er is een paar minuten niet veel over van de manier waarop we de press oplosten in het 1e kwart. We gooien een aantal keer de bal weg, en als we er wel doorheen komen zijn we te gehaast of onrustig op de aanvalshelft. En dan kan het tegen een ploeg als DAS snel gaan. Het is niet eens zo dat we elke bal weggooien, maar doordat we een aantal kostbare fouten maken komt DAS in een flow te zitten die we niet kunnen doorbreken. Ook een time-out van ons helpt daar niet tegen. Een paar minuten vliegt bij hen elke bal erin en is van de focus uit het 1e kwart bij ons geen sprake meer. We herpakken ons de laatste 2 a 3 minuten van het kwart een beetje, maar de wedstrijd is dan helaas al ver uit zicht. De oorzaak van het verval zit hem misschien ook een beetje in het trainen in wisselende samenstellingen. Niet iedereen heeft al even vaak op de press-breaker getraind. Maar dat mag geen excuus zijn, en is het vooral ook een proces van ‘grote jongens worden’. Meer ervaring opdoen tegen dit soort spelsituaties, slimmer en minder naïef de press oplossen en mentaal weerbaarder worden (niet je kop verliezen na een 6-0 run van de tegenstander).

Maar eigenlijk heb ik een andere 1e helft gezien dan die 5 a 6 minuten van totale wanorde. Ik heb ongeveer 14 a 15 minuten heel goed samenspel en volwassen basketball gezien waarbij we de press ook bij vlagen volledig oprolden. Het scorebord vertelde zaterdag bij de rust niet het verhaal van de wedstrijd voor ons. Het doel was niet om van DAS te winnen. Het doel was om weer een beter resultaat neer te zetten tegen dit team, na de eerste 2 ontmoetingen met hen. En daar willen we nog steeds voor gaan in de 2e helft, en dat kan ook als we weer terugkeren naar onze oplossing tegen hun press. 

De 2e helft tappen we vervolgens uit een ander vaatje. Of eigenlijk valt dat best mee, we keren terug naar wat we in het 1e kwart al aan het doen waren. Het perfect uitvoeren van onze afspraken tegen de press. Met volwassen teambasketball komen we weer terug in ons eigen spel. We spelen met lef en durven te laten zien welke kwaliteiten we bezitten. Ondanks het lengte-overwicht van Delft houden we ze uit onze bucket. We verdedigen en rebounden als leeuwen en vallen als een collectief aan. Iedereen doet een duit in het zakje in de aanval en we lossen de press op alsof we een seniorenteam zijn. Niets dan lof voor de 2e helft die we met 12 punten verschil winnen van DAS. En als dan de eindscore 67-88 wordt bereikt voelt dat eigenlijk niet echt als verliezen voor ons. De spelers van de tegenstander gingen met meer frustratie dan het veld dan wij, en dat voelt dan ook gewoon goed.

Nadat we de eerste game met 60 van DAS verloren, twee weken later met 40 in Delft, hebben we nu het verschil naar 20 weten terug te brengen. Daar mogen we best voldoening uit halen en dat mag best als een overwinning voelen. Deze wedstrijd toont aan dat we echt heel veel beter zijn gaan spelen in de loop van het seizoen en dat we blij mogen zijn dat we in de Tweede Divisie spelen dit jaar. Nu is het aan ons om op deze manier door te gaan voor de overige wedstrijden, maar vooral de trainingen. Want afgelopen week was een voorbeeld van het feit dat je ‘speelt zoals je traint’. 

Comments are closed.